حرکت خودجوش دیروز دانشجویان و شهروندان در اعتراض به تحریف تاریخ و نام خلیج فارس که روبروی سفارت امارات متحده عربی رخ داد، از مهم ترین و دوست داشتنی ترین حرکت های جامعه ایرانی بود. تنظیم کنندگان و برگزارکننده های این گردهمایی و کسانی که در این حرکت اعتراضی شرکت کردند، شایسته تقدیر و تحسین هستند. فکر نمی کنم در میان مردمان ایران در حال حاضر شخصی را بتوان پیدا کرد که با این اقدام ملی گرایانه مخالف باشد (شاید برخی از آن حمایت نکنند) ، این امر به خودی خود موید درستی این رفتار مدنی ایرانیان است. البته مشابه تمامی کنشهای ملی گرایانه، در حاشیه این تجمع رفتارهای ناشایستی دیده می شد که بهترین نمونه آن شاید همان نوشته افراطی "همه فلات ایران ... " باشد.

دانشجویان به طور طبیعی علاقه مند به اقدامات اعتراضی هستند و به هر بهانه ای سعی در اعتراض به وضعیت موجود دارند. این گونه اعتراضات که در اغلب موارد شامل نقد نظام حکومتی می باشد، به طور معمول از سوی شهروندان عادی مورد حمایت قرار نمی گیرد. در جمیع موارد اقدامات سیاست مدار قشر دانشجو به دلیل رویکرد محافظه کارانه مردم عادی، تنها محدود به سطح دانشگاه می گردد. در درون خانواده ها نیز نصیحت و توصیه غالب اغلب والدین، پرهیز از فعالیت های سیاسی و عدم شرکت در تجمعات اعتراضی می باشد. شاید بتوان این عدم حمایت و یا حتی مخالفت را یکی از دلایل عدم موفقیت کنشهای اعتراضی دانشگاه ها و پرهزینه بودن فعالیت های سیاسی دانست. حال این جامعه محافظه کار و درون گرا در یک فرصت استثنایی نمونه قابل توجه ای از یک رفتار جمعی مدرن را نشان می دهد و با توجه به عدم هزینه اجتماعی این اقدام، سعی در تمرین اعتراض و انتقاد می کند.

با این تفاسیر شور و شوق دیروز شهروندان عادی را می توان از دیدگاه بدبینانه یک مضحکه جمعی و نادر قلمداد نمود و هیچگونه امیدی به تکرار داخلی آن نداشت. می توان با دید منفی گرایانه چپ های سابق سرخورده، بیماران حسرت خور گذشته و ناامیدان تحریم کننده ؛ آن را بی فایده و مسخره نامید و حتی در خودجوش بودن آن شک نمود. این دیدگاهها و نتیجه گیری ها اگر فایده ای هم داشته باشد، من آنها را نمی دانم ولی از سوی دیگر می توان خوشبین بود و خوشحال. می توان این تمرین کنش جمعی را به فال نیک گرفت و امیدوارانه به انتظار سایر اقدامات حق طلبانه مردمان ایرانی نشست. می شود این اتفاق را نشانه رشد هر روزه شعور جمعی ملت ایران دانست، به آن افتخار نمود و آماده کمرنگ شدن روحیه محافظه کارانه و غرغروی ایرانی بود. می گویند امید تنها چیزی است که همیشه هست.